Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2021

Φλουριά βασιλόπιτας ,μιά πρωτότυπη συλλογή

Η ιστορία της βασιλόπιτας, έχει μια ιστορία , 1500 χρόνια περίπου , στην πόλη Καισαρεία της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία. Ο Μέγας Βασίλειος ήταν δεσπότης της Καισαρείας και ζούσε αρμονικά με τους συνανθρώπους του , με αγάπη , κατανόηση και αλληλοβοήθεια.
Κάποια μέρα όμως , ένας στρατηγός - τύραννος της περιοχής , ζήτησε να του δοθούν όλοι οι θησαυροί της πόλης της Καισαρείας ,αλλιώς θα πολιορκούσε την πόλη για να την κατακτήσει και να την λεηλατήσει.
Ο Δεσπότης , ο Μέγας Βασίλειος, που ήθελε να προστατέψει την πόλη
του προσευχήθηκε και μετά παρουσίασε στο στρατηγό ότι χρυσαφικά είχε μαζέψει
μέσα σε ένα σεντούκι. Τη στιγμή όμως που ο στρατηγός πήγε να ανοίξει το
σεντούκι και να αρπάξει τους θησαυρούς , με το που ακούμπησε τα χέρια του πάνω
στα χρυσαφικά έγινε το θαύμα
Σε ελάχιστο χρόνο ο κακός στρατηγός και οι δικοί του αφανίστηκαν. Ο λαμπρός καβαλάρης ήταν ο Άγιος Μερκούριος και στρατιώτες του οι άγγελοι.
Έτσι σώθηκε η πόλη της Καισαρείας. Τότε όμως , ο δεσπότης της , ο
Μέγας Βασίλειος , βρέθηκε σε δύσκολη θέση! Θα έπρεπε να μοιράσει τα χρυσαφικά
στους κατοίκους της πόλης και η μοιρασιά να είναι δίκαιη .

Κάλεσε τους διακόνους και τους βοηθούς του και τους είπε να ζυμώσουν ψωμάκια , όπου μέσα στο καθένα ψωμάκι θα έβαζαν και λίγα χρυσαφικά. Όταν αυτά ετοιμάστηκαν , τα μοίρασε σαν ευλογία στους κατοίκους της πόλης της Καισαρείας. Στην αρχή όλοι παραξενεύτηκαν, μα η έκπληξή τους ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν κάθε οικογένεια έκοβε το ψωμάκι αυτό κι έβρισκε μέσα τα χρυσαφικά της.

Ήταν λοιπόν ένα ξεχωριστό ψωμάκι η βασιλόπιτα , όπως ονομάστηκε ,και έφερνε στους ανθρώπους χαρά κι ευλογία μαζί.

Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 2019

Agatha Christie Αγκάθα Κρίστι

Dame Agatha Christie , DBE , (15 Σεπτέμβρη του 1890 - 12 Ιανουαρίου 1976), ήταν Βρετανιδα συγγραφέας αστυνομικων  μυθιστορημάτων , διηγημάτων και σεναρίων .
 Έγραψε επίσης μυθιστορήματα με το όνομα Μαίρη Ουεστμάκοττ , αλλά είναι καλύτερα απ' ολα ειναι τα  μυθιστορήματά της με τον ντετέκτιβ -ειδικά εκείνων που χαρακτηρίζει  σαν Ηρακλή Πουαρό και Μις Τζέιν Marple .
Σύμφωνα με το Guinness Book of World Records ,  η Christie είναι η καλύτερη σε πωλήσεις συγγραφέας  όλων των εποχών μετά τον  William Shakespeare .
Μόνο η Αγία Γραφή έχει πουλήσει περισσότερα από τέσσερα  περίπου δισεκατομμύρια αντίτυπα των μυθιστορημάτων της.
Η Christie είναι η πιο μεταφρασμένη ιδιώτης συγγραφέας, μετα τα εργα της  Walt Disney Productions .
Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί  τουλάχιστον 103 γλώσσες.


Κοινοποιήστε το στο Facebook

Τετάρτη 17 Ιανουαρίου 2018

Ο Ποπάυ ...87 χρονών

Ο Ποπάυ εμφανίστηκε πρώτη φορά στις 17 Ιανουαριου του  1929 στη σειρά κόμικ "Thimble Theatre" της εφημερίδας New York Journal απο τον  Αμερικάνο σκιτσογράφο  Elzie Crisler Segar.
Η φιγούρα που εμπνεύστηκε, ο Ποπάυ, έγινε ξακουστή σε όλο τον κόσμο, ενώ μεταφέρθηκε και στην τηλεόραση. Ο "Ποπάυ το ναυτάκι" απέκτησε φανατικους φιλους  από όλες τις ηλικίες σε όλο τον κόσμο.                                                          


Κοινοποιήστε το στο Facebook

Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2017

Σωτηρης Ασπιωτης.....μεγαλος Πατρινος καραγκιοζοπαικτης......σαν σημερα

 Ο Σωτηρης Ασπιωτης γεννηθηκε το 1926 στην Πατρα και ειχε καταγωγη απο την Κερκυρα.
Απο μικρο παιδι μαζι με τον αδελφο του Μιμη εχουν το χαρισμα του πατερα τους να ζωγραφιζουν.
Ο Μιμης ,μεγαλυτερος,εγινε απαραιτητος βοηθος των καραγκιοζοπαικτων της εποχης ζωγραφιζοντας φιγουρες και τον ακολουθησε και ο Σωτηρης.
Το 1935 περιπου ο μικρος Σωτηρης επαιζε παραστασεις καραγκιοζη στην αυλη του σπιτιου του και αργοτερα εγινε βοηθος σε ολα σχεδον τα γνωστα ονοματα των καραγκιοζοπαικτων της Πατρας.
Η καρριερα του απογειωθηκε συντομα και η ενασχολιση του και με το κουκλοθεατρο τον κατεστησαν περιζητητο σε ολους τους χωρους που παιζοταν το θεατρο σκιων.
Συνοδευε τις παραστασεις του με το μπουζουκι του και την καλλιτεχνικη βραχνη φωνη του ,επαιζε δε και στο υπογειο κεντρο ΖΟΥΓΚΛΑ (Μπουκαουρη και Γουναρη).
Επαιξε σε ολη την Νοτιοδυτικη Ελλαδα και σε ολα τα γνωστα στεκια της Πατρας και κυριως στο θεατρο ΡΕΚΟΡ του Πινδαρου.
Ζωγραφιζε πολυ ωραια και πουλουσε τις φιγουρες του σε αλλους καραγκιοζοπαικτες ...ειχε δε ζωγραφισει και πινακιδες καταστηματων.
Στις φιγουρες πολλες φορες εφτιαχνε τον κορμο και σε μια ειδικη υποδοχη προσαρμοζε το κεφαλι ,ετσι σχεδιαζε πολλα διαφορετικα κεφαλια για τον ιδιο κορμο......
Εκει γυρω στο 1965 τον γνωρισα και εγω ,μικρο παιδι,πολλες φορες τρυπωνα στο κουκλοθεατρο να δω ''πως γινοταν'' ,παρακολουθουσα τακτικα τις παραστασεις του που συνεργαζοταν με τον Γιανναρο μεχρι το 1975 περιπου που αλλαξα γειτονια και πηγα για σποδες ,αργοτερα (1985)τον συναντουσα κατω απο τον ΟΤΕ στην Γουναρη που περιμενε την γυναικα του (που εργαζοταν εκει) και του ελεγα για τα παλια ....πεθανε στην Πατρα στις 29 Ιανουαριου 1989.




Γλαφυρη περιγραφη απο την ζωη του Σωτηρη Ασπιωτη θα βρειτε στο εξαιρετικο βιβλιο του Αρη Μηλιωνη ''Σκιες στο φως των κεριων''
Οι φωτογραφιες απο φιγουρες προερχονται απο το αρχειο του αειμνηστου Γιανναρου .

Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2017

H ιστορία του καρτ-ποσταλ

Στις  26 Ιανουαριου του 1869 ο  Δρ  Εμμανουήλ Herrmann καθηγητης στην στρατιωτικη σχολη της Αυστριας ειχε μια ιδεα και την εστειλε στην κυβερνηση της  Αυστρίας  ,σε αυτην περιεγραψε ενα τυπο επιστολης  χωρις φακελο το οποιο θα ειχε προτυπωμενο το ταχυδρομικο τελος και το πλεονεκτημα ναναι  πιο ελαφρια απο μια συνηθησμενη επιστολη.

Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2016

Κωστής Παλαμάς

Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 13 Ιανουαρίου του 1859, η καταγωγή του όμως ήταν από το Μεσολόγγι. Το 1864 πεθαίνει η μητέρα του Πηνελόπη από πρόωρο τοκετό, ενώ λίγο αργότερα, το 1865 πεθαίνει και ο πατέρας του Μιχαήλ Παλαμάς.
Τον επτάχρονο Κωστή ανέλαβε τότε, ο θείος του Δημήτριος Παλαμάς και τον πήρε στο σπίτι του στο Μεσολόγγι. Εκεί ο ποιητής έμεινε από το 1867 ως το 1875. Ήδη αρχίζει ν' ασχολείται στα γυμνασιακά του χρόνια με την λογοτεχνία. Μόλις τελείωσε το γυμνάσιο, το 1876, ήρθε στην Αθήνα, όπου εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο, στη Νομική σχολή.

Οι σπουδές του όμως δεν κράτησαν πολύ, γιατί η ποίηση και η λογοτεχνία από νωρίς τον κέρδισαν. Το 1879 διαμένει σ' ένα μικρό σπίτι στην οδό Ιπποκράτους, όπου συγκατοικεί με το Νίκο Καμπά, για περίπου ένα χρόνο. Αργότερα θα μείνει στην οδό Ασκληπιού για πολλά χρόνια. Την ίδια εποχή ο Κωστής Παλαμάς ασχολείται και με τη δημοσιογραφία και συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά, χρησιμοποιώντας κατά καιρούς τα ψευδώνυμα "Κώστας", "Διαγόρας", "Ονολουλού", "Φλόρα Μιράμπιλης", "W".
Πολύ γρήγορα ξεχωρίζει από τους συναδέλφους του και γίνεται ο ιδρυτής της επονομαζόμενης "Νέας Αθηναϊκής Σχολής". Το 1886 τυπώνει την πρώτη του ποιητική συλλογή "Τα τραγούδια της Πατρίδος μου" και το 1887 παντρεύεται (κουμπάρος ο Βλάσης Γαβριηλίδης) με την Μαρία Βάλβη με την οποία και θα αποκτήσει τρία παιδιά - τη Ναυσικά, το Λέανδρο και τον Άλκη. Ο θάνατος βρίσκει τον Άλκη σε ηλικία 5 χρόνων στις 24 Φεβρουαρίου του 1898 και ο Κωστής Παλαμάς βυθίζεται στο πένθος.

Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2016

Ο Τεντέν ...ήρωας ετών 85 χρονών

Ο Τεντέν είναι ήρωας της ομώνυμης σειράς κόμικς του Ερζέ (Herge).
Το πρωτο κόμικ ,Οι περιπέτειες του Τεν-τέν στη γη των Σοβιέτ,άρχισε να δημοσιεύεται στις 10 Ιανουαρίου του 1929 και τελειωσε την 1η Μαιου 1930 , στο παιδικό ένθετο Le Petit Vingtième της εφημερίδας Le XXe Siècle (20ος αιώνας).
Ο Τεντέν είναι ένας Βέλγος δημοσιογράφος, ο οποίος συνέχεια εμπλέκεται σε περίεργες και παράξενες περιπέτειες. Οι φίλοι και οι συνεργάτες του είναι οι ντετέκτιβς Ντιπόν και Ντιπόν, ο Καπετάνιος Χάντοκ, ο καθηγητής Τρύφων Τουρνεζόλ και ο πιστός του σκύλος Μιλού.
Σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο επιτυχημένα κόμικς παγκοσμίως, με περισσότερες από διακόσια εκατομμύρια πωλήσεις, ενώ έχει μεταφραστεί σε 58 γλώσσες. Έχουν κυκλοφορήσει συνολικά 24 τεύχη, το τελευταίο από τα οποία κυκλοφόρησε το 1983. Επίσης, έχουν γυριστεί τέσσερις κινηματογραφικές ταινίες.





Κοινοποιήστε το στο Facebook

Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2015

Νίκος Κούρκουλος


Ο Νίκος Κούρκουλος (Αθήνα  5 Δεκεμβριου 1934-30 Ιανουαριου 2007) ήταν ηθοποιός, που υπηρέτησε το Εθνικο Θεατρο , το οποίο και τον γαλούχησε. Υπήρξε αθλητής του Παναθηναϊκού.
Στον κινηματογράφο διακρίθηκε σε ρόλους "ζεν-πρεμιέ" και πρωταγωνίστησε σε κοινωνικά δράματα, όπως "Οργή", "Κατήφορος" (1961), "Ορατότης Μηδέν" (1970). Αξιόλογη ήταν και η ερμηνεία του σε πολεμικά δράματα, όπως "Το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο", ενώ από τη φιλμογραφία του δεν έλειψε και η παρουσία του σε ξενόγλωσσες ταινίες. Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πήρε δύο φορές το βραβείο α' ανδρικού ρόλου γιά την ερμηνεία του στις ταινίες "Οι Αδίστακτοι" (1965) και "Ο Αστραπόγιαννος" (1970). Η τελευταία του κινηματογραφική ήταν στην ταινία Το Φράγμα (1982). Στην τηλεόραση, πρωταγωνίστησε στη σειρά "Το 13ο κιβώτιο" στον ΑΝΤ-1.
Τα ΕΛ.ΤΑ. τίμησαν το Νίκο Κούρκουλο με ένα γραμματόσημο το 2009.



Κοινοποιήστε το στο Facebook

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2015

Λουί ντε Φινές (Louis de Funès)

Ο Λουί ντε Φινές (Louis de Funès), (31 Ιουλίου 1914 - 27 Ιανουαρίου 1983) ήταν γάλλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους κωμικούς ηθοποιούς στην ιστορία του γαλλικού κνηματογράφου και γενικότερα της χώρας του.

Γεννημένος από οικογένεια με ισπανική καταγωγή στο Κουρμπεβουά (Courbevoie), ο Λουί ντε Φινές ξεκίνησε ως πιανίστας και ηθοποιός του καμπαρέ. Από το 1945 μέχρι το 1957 μετείχε ως ηθοποιός σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες ως καρατερίστας ηθοποιός. Είναι γνωστός για τους νευρικούς, υπερκινητικούς χαρακτήρες που ερμήνευσε, όπως το "Αντώνιος και Αντουανέττα", "Το δηλητήριο", "Οι Ουσσάροι", "Διασχίζοντας το Παρίσι", "Ο Βασιλιάς του Μπλα-μπλα-μπλα", Ο Χωροφύλακας του Σαν-Τροπέ, στην ομώνυμη σειρά ταινιών κ.ά. Έγινε περισσότερο γνωστός στην Ευρώπη, ενώ παρά την επιτυχία του στον κινηματογράφο δεν σταμάτησε να παίζει στο θέατρο, ειδικά μετά την επιστροφή του το 1972, που υπήρξε θριαμβευτική, μέχρι το τέλος της ζωής του.
Στην Ελλάδα συχνά αναφέρεται και σαν "Βέγγος της Γαλλίας" λόγω των πολλών κοινών τους σημείων. Πέθανε μετά από καρδιακή προσβολή στη πόλη Ναντ της Γαλλίας.


Κοινοποιήστε το στο Facebook

Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2015

Γιώργος Ζαμπέτας

Ο Γιώργος Ζαμπέτας, Έλληνας μουσικοσυνθέτης, ερμηνευτής και ένας από τους σπουδαιότερους δεξιοτέχνες του μπουζουκιού γεννήθηκε στο Μεταξουργείο, στις 25 Ιανουαρίου του 1925.
Από πολύ μικρή ηλικία ο Γιώργος Ζαμπέτας έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη μουσική, αφού παράλληλα με την απασχόλησή του στο κουρείο του πατέρα του ως βοηθός, «σκάρωνε» κρυφά στο μπουζούκι τις πρώτες του μελωδίες. Οτιδήποτε στη φύση παρήγε ήχο, τον συνάρπαζε και τον βοηθούσε στις συνθέσεις του, σύμφωνα με όσα ο ίδιος εκμυστηρεύτηκε στη βιογραφία του, λίγο πριν το θάνατό του.
Το 1932, σε ηλικία μόλις 7 ετών κερδίζει το πρώτο του βραβείο, ως μαθητής της α’ δημοτικού, παίζοντας το πρώτο του τραγούδι σε σχολικό διαγωνισμό.
Παρά τις αντιδράσεις, ο μικρός Γιώργος συνέχισε με απόλυτη προσήλωση να υπηρετεί τη μεγάλη του αγάπη, ενώ η γνωριμία του στα 1938 με το μεγάλο Βασίλη Τσιτσάνη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής του προσωπικότητας.
Στα 1942 και κάτω από συνθήκες ανέχειας λόγω της Κατοχής, ο Ζαμπέτας δημιουργεί το πρώτο του συγκρότημα, με το οποίο τραγουδούσαν καντάδες στα κορίτσια.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’50 ο Ζαμπέτας γράφει τα πρώτα του γνήσια ρεμπέτικα τραγούδια με γνωστούς ερμηνευτές όπως οι Πρόδρομος Τσαουσάκης («Σαν σήμερα, σαν σήμερα...»), Στέλιος Καζαντζίδης («Βαθειά στη θάλασσα θα πέσω»), Μανώλης Καναρίδης («Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα»), Πόλυ Πάνου («Να πας να πεις στη μάνα μου») κ.α. Έκδηλο ήταν από τότε το ταλέντο και το εκπληκτικό του παίξιμο, ωστόσο ακόμη δεν είχε κατασταλάξει στο πασίγνωστο ιδιαίτερο στυλ, που τον καθιέρωσε σαν ένα μοναδικό «σώου-μαν» στο χώρο.

Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2015

Johnny Weissmuller....O Tαρζαν...σαν σημερα

Σαν σήμερα το 20 Ιαν. 1984 πέθανε ο Johnny Weissmuller, ο καλύτερος Ταρζάν όλων των εποχών.







Κοινοποιήστε το στο Facebook

Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2015

James Watt (1736 - 1819)

Γεννήθηκε στη Γλασκώβη της Σκωτίας (19 Ιανουαρίου 1736 – 25 Αυγούστου 1819).
 Αν και οι ατμομηχανές ήταν ήδη γνωστές από την αρχή του 18ου αιώνα, ο Βατ κατάφερε να κατασκευάσει μία βελτιωμένη ατμομηχανή, η οποία παρείχε με χαμηλό κόστος σταθερή ισχύ.
Αρχικά εκπαιδεύτηκε ο Βατ ως λεπτομηχανικός και είχε στα χρόνια 1757-1766 ένα δικό του εργαστήριο για κατασκευή οργάνων μετρήσεως. Στη συνέχεια εργάστηκε ως τοπογράφος. Το 1775 ίδρυσε μαζί με τον επιχειρηματία Boulton το εργοστάσιο κατασκευής ατμομηχανών «Boulton & Watt» στο Μπέρμινγκχαμ και άρχισε το 1778 να τελειοποιεί την ατμομηχανή του χαμηλής πιέσεως, της οποίας την ευρεσιτεχνία είχε από το 1769. Ανέπτυξε την ατμομηχανή διπλής δράσης, στην οποία ο ατμός επενεργεί εναλλάξ και στις δύο κατευθύνσεις της κίνησης του εμβόλου. Τη διαμήκη αξονική κίνηση μετέφερε μέσω ενός μηχανισμού μοχλών και ένα πλανητικό συμπλέκτη σε ένα στρόφαλο, για τον έλεγχο στροφών του οποίου χρησιμοποίησε ένα φυγοκεντρικό ρυθμιστή.
Με την ατμομηχανή πολύπλευρης χρήσης του Βατ που ετοιμάστηκε το 1782, άρχισε η νικηφόρα πορεία του ατμού και την ανατροπή των συνθηκών στη βιομηχανία και στις μεταφορές. Όσοι δεν πρόλαβαν ή δεν κατάλαβαν να προσαρμοστούν, εξαφανίστηκαν από τις διαδικασίες παραγωγής και τη ναυσιπλοΐα. Λέγεται ότι, όταν παρουσιάστηκε στον Ναπολέοντα από μηχανικούς ένα σχέδιο για πλοία με ατμοκίνηση, το περιεργάστηκε ο στρατηγός δύσπιστος και ρώτησε: «Πού είναι τα πανιά;» 




 



Κοινοποιήστε το στο Facebook

Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2015

Βασίλης Τσιτσάνης

Ο Τσιτσάνης γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 18 Ιανουαρίου του 1915. Από μικρή ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για τη μουσική και έμαθε μαντολίνο και βιολί και φυσικά μπουζούκι. Το φθινόπωρο του 1936 ο Τσιτσάνης επισκέπτεται την Αθήνα. Κύριος σκοπός του είναι να σπουδάσει Νομική, αλλά γρήγορα τον κερδίζει η μουσική. Οι πρώτες του επιρροές είναι τα τραγούδια του Βαγγέλη Παπάζογλου και του Μάρκου Βαμβακάρη. Πρώτη του εμφάνιση γίνεται στο μαγαζί «Μπιζέλια» ενώ σύντομα γνωρίζει τον σπουδαίο αλλά αδικημένο από την Ιστορία τραγουδιστή Δημήτρη Περδικόπουλο. Ο Περδικόπουλος τον πηγαίνει στην Odeon όπου ηχογραφεί τα πρώτα του τραγούδια. «Σ’ έναν τεκέ μπουκάρανε» είναι η πρώτη ηχογράφηση του Τσιτσάνη. Την περίοδο 1938-1940 υπηρέτησε σαν Τηλεγραφητής στο Τάγμα Τηλεγραφητών Θεσσαλονίκης  γράφει καταπληκτικά τραγούδια τα οποία ηχογραφεί με τις φωνές του Δημήτρη Περδικόπουλου, και των άλλων σπουδαίων τραγουδιστών εκείνης της εποχής Στράτου Παγιουμτζή, Μάρκου Βαμβακάρη Στελλάκη Περπινιάδη με τους οποίους σε πολλές ηχογραφήσεις ο Τσιτσάνης συμμετέχει σαν δεύτερη φωνή. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής ο Τσιτσάνης έμεινε στη Θεσσαλονίκη, όπου για ένα μεγάλο διάστημα είχε δικό του μαγαζί, το 'Ουζερί ο Τσιτσάνης', στη διασταύρωση Παύλου Μελά και Τσιμισκή, που έγινε διάσημο. Εκεί έγραψε μερικά από τα καλύτερα τραγούδια του, τα οποία ηχογραφήθηκαν μετά την λήξη του πολέμου.
Το 1946 εγκαθίσταται ξανά στην Αθήνα και αρχίζει να ηχογραφεί. Δίπλα του έγιναν ευρέως γνωστοί τραγουδιστές όπως η Σωτηρία Μπέλλου,η Ιωάννα Γεωργακοπούλου η Μαρίκα Νίνου και ο Πρόδρομος Τσαουσάκης.
Τα επόμενα χρόνια ο Τσιτσάνης γνώρισε ευρύτατη αποδοχή. Πέθανε στις 18 Ιανουαρίου του 1984 στο Λονδίνο, όπου βρισκόταν για εγχείρηση, και κηδεύτηκε στο Α΄Νεκροταφείο Αθηνών.
Απολαυστε το τραγουδι του ΣΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΤΩΝ ,Ο ΑΣΥΡΜΑΤΙΣΤΗΣ




Κοινοποιήστε το στο Facebook

Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2015

Benjamin Franklin (1706 - 1790)

Γεννήθηκε στη Βοστώνη στις 17 Ιανουαρίου του 1706  και ήταν το 15ο από τα δεκαεπτά παιδιά της οικογένειάς του. 'Αρχισε να εργάζεται ως τυπογράφος, στη συνέχεια άνοιξε ο ίδιος ένα τυπογραφείο και τέλος έγινε από το 1729 εκδότης εφημερίδας, η οποία είχε σημαντική επιρροή στην εξέλιξη του αμερικάνικου τύπου. Ο Φραγκλίνος, σε όλα αυτοδίδακτος, έβαλε τις βάσεις για τις αμερικάνικες ταχυδρομικές υπηρεσίες, ίδρυσε μία ασφαλιστική εταιρία για προστασία από πυρκαγιά και δημιούργησε μια βιβλιοθήκηι.
Η φήμη του ξεπέρασε τα όρια της Αμερικής, όταν εφεύρε το αλεξικέραυνο, διακινδυνεύοντας τη ζωή του με επικίνδυνα πειράματα, με τα οποία απέδειξε ότι ο κεραυνός είναι μια ηλεκτρική εκκένωση. Μεταξύ 1764 και 1775 ήταν ο Φραγκλίνος εκπρόσωπος των αμερικάνικων αποικιών της Αγγλίας στην κυβέρνηση του Λονδίνου. Αρχικά, προσπάθησε να λειτουργήσει μεσολαβητικά στην αντιδικία μεταξύ του στέμματος και της αποικίας, αλλά από το 1775 και μετά αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία της Αμερικής. Το 1776 συνυπέγραψε τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας από την Αγγλία.



Στο σύνταγμα των ΗΠΑ συνεισέφερε ο Φραγκλίνος το 1787 σημαντικά στοιχεία από τις εμπειρίες του ως απεσταλμένος (1776-85) στην προεπαναστατική Γαλλία.
Πέθανε στη Βοστώνη στις  17 Απριλίου 1790.Κοινοποιήστε το στο Facebook

Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2015

Kάλη χρονιά....χρόνια πολλά



Κοινοποιήστε το στο Facebook

Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2014

Ακορντεόν

Στις 13 Ιαν.1854, το πρώτο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις ΗΠΑ για το ακορντεόν κατοχυρώθηκε  στον Anthony Faas στην  Philadephia.(αρ.πατέντας 11.062).
Δείτε 2 παλιές φωτογραφίες  με οργανοπαίχτες  ακορντεόν,απο το οικογενεια κο αρχειο μου.

Κώστας Λογαράς ,κιθάρα ,Διονύσης Μυλωνάς ,ντραμς ,Δημήτρης Βαγενάς ,ακορντεόν ,στην Πάτρα το 1954 ,ήταν οδηγοί Ταξί και πήγαν γιά διασκέδαση.

Φίλοι στην Ναύπακτο το 1958 ,διακρίνονται ο Θανάσης  Φαρμάκης στρατιώτης με κιθάρα,ο Ηλίας Φαρμάκης με κορνέτα και ο Αποστόλης  Φαρμάκης αριστερά με τα γυαλιά.
Κοινοποιήστε το στο Facebook

Δευτέρα 6 Ιανουαρίου 2014

Κατάδυσις του Σταυρού στο λιμάνι της Πάτρας

                                                       Πάτρα   1910  περίπου


Πάτρα  1925-1930

Η ιστορία των καλικάντζαρων

Λέγανε οι γιαγιάδες τα παλιά χρόνια στα εγγονάκια τους για να κάθονται ήσυχα ότι κάθε νύχτα του Δωδεκαήμερου στους δρόμους του χωριού και στα χαλάσματα κυκλοφορούν οι τρομεροί Καλικάντζαροι!
Μα τι ήταν αυτοί οι καλικάντζαροι; Όπως λοιπόν έλεγαν οι παλιές γιαγιάδες, ήταν αερικά, ξωτικά.
Τους φαντάζονταν σαν κάτι μαυριδερά , ψηλά και κοκαλιάρικα κακάσχημα όντα, κάτι μεταξύ ζώου και ανθρώπου και που συνέχεια , όλη την ώρα, χοροπηδούσαν γκρινιάζοντας, φωνάζοντας και τραγουδώντας. 'Oλο το χρόνο βρίσκονταν κάτω από τη γη, στον κάτω κόσμο και ζήλευαν τον απάνω κόσμο. Γι΄ αυτό λοιπόν ,άλλοι με πριόνια , άλλοι με τσεκούρια κι άλλοι με μπαλντάδες έβαζαν όλη τη δύναμή τους να κόψουν τους στύλους, που πάνω σε αυτή στηριζόταν η γη και να την κάνουνε να βουλιάξει.
Όταν έφτανε το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, από φόβο μη βουλιάξει η γη και τους πλακώσει, έφευγαν κι ανέβαιναν στον απάνω κόσμο, στη γη, για να τυραννήσουν τους ανθρώπους που θα έβρισκαν μπροστά τους. 'Eτσι λοιπόν οι καλικάντζαροι το Δωδεκαήμερο γύριζαν στους δρόμους, ανέβαιναν στα κεραμίδια και καμιά φορά, όπως λέγανε, έμπαιναν από την καμινάδα του τζακιού σε σπίτια που δεν τα είχαν θυμιατίσει οι νοικοκυραίοι τους.
Γι΄ αυτό, για καλό και για κακό, εκείνες τις ημέρες φροντίζανε να φράζουν τις τρύπες των τζακιών με πανιά. Ακόμα καίγανε λιβάνι σε θυμιατό κοντά στο τζάκι, γιατί οι καλικάντζαροι δεν άντεχαν αυτή τη μυρωδιά.
Λέγανε κάποιοι παλιά πως μια γυναίκα, αφού ετοίμασε τα γλυκά της, βασιλόπιτες, κουραμπιέδες, μελομακάρονα, είδε από το παράθυρο πως ξημέρωσε. 'Oμως είχε ξεγελαστεί από το φεγγάρι, γιατί όπως λένε: "του Γενάρη το φεγγάρι παρά λίγο νά ΄ναι μέρα". 'Eτρεξε λοιπόν αυτή η γυναίκα και ξύπνησε τα παιδιά της για να τα στείλει με τα γλυκά για ψήσιμο στο φούρνο. Τα παιδιά σηκώθηκαν πρόθυμα, πήρε το καθένα από ένα ταψί και ξεκίνησαν για το φούρνο.
'Oμως η αυγή αργούσε να έρθει και ξαφνικά μέσα από τα κοντινά στενά ακούστηκαν αγριοφωνάρες και δυνατά γέλια. Σε ελάχιστο χρόνο ο δρόμος γέμισε με καλικαντζαράκια. 'Aρπαξαν τα παιδιά, τους πετάξανε ό,τι κρατούσανε και άρχισαν έναν τρελό χορό χτυπώντας τα ταψιά και φώναζαν: "Ω! ... στραβά ταψιά, με τα ψεύτικα ψωμιά, άλλα με τα άσχημα, πηδάτε βρε μπαγάσικα ..."
Την ώρα που λάλησε ο πρώτος πετεινός, εξαντλημένα τα καλικαντζαράκια αφήσανε τα ταψιά στα κεραμίδια ενός σπιτιού κι αρχίσανε να φεύγουν τρέχοντας με στριγκλιές και γέλια, βγάζοντας έξω τις γλώσσες τους που ήταν κατακόκκινες σαν τις γλώσσες της φωτιάς και κουνούσαν τις ουρές τους εδώ κι εκεί... 'Oταν ξημέρωσε και βγήκαν οι άνθρωποι να πάνε στις δουλειές τους, βρήκαν στο δρόμο τα τρία παιδιά μισολιπόθυμα, χωρίς να έχουνε δυνάμεις για να σηκωθούν. Τα κουνήσανε, τα ραντίσανε με αγιασμό και όταν συνήλθαν, διηγήθηκαν τι τους είχαν κάνει τα καλικαντζαράκια.
Αυτά λέγανε οι παλιοί για τους καλικάντζαρους κι όλοι φοβόντουσαν να βγουν έξω από τα σπίτια τους πριν ξημερώσει, όλο το Δωδεκαήμερο. Δεν πιστεύω να φοβηθήκατε, γιατί όλα αυτά είναι ωραία παραμυθάκια του παλιού καιρού!

Κυριακή 5 Ιανουαρίου 2014

Το Χάμπουργκερ

Το Χάμπουργκερ είναι το σήμα κατατεθέν της γρήγορης μαζικής εστίασης (fast food) και ένα από τα σύμβολα του αμερικάνικου πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Πρόκειται για ένα αμφίψωμο (σάντουιτς ελληνιστί) με ψητό η βραστό βοδινό, που σερβίρεται με λαχανικά και διάφορα καρυκεύματα (κέτσαπ, μουστάρδα κ.ά.).


Οι πρώτες καταβολές του χάμπουργκερ ανιχνεύονται στη Μογγολία του Τζένγκις Χαν. Ήταν βολικό για τους στρατιώτες της Χρυσής Ορδής να τρώνε με το ένα χέρι και με το άλλο να ιππεύουν. Η συνταγή πρέπει να πέρασε δια μέσου των Ρώσων στη Δυτική Ευρώπη και στις αρχές του 19ου αιώνα τη συναντάμε στη Γερμανία και συγκεκριμένα στο μεγάλο λιμάνι του Αμβούργου (Hamburg), ως Rundstuck Warm, αποτελούμενο από φέτες ψωμιού με ψητό μπιφτέκι χοιρινού ή ως Brotchen με μπιφτέκι βοδινού.

Μερικές δεκαετίας αργότερα έφθασε στην Αμερική από γερμανούς μετανάστες, όπου έμελλε να δοξαστεί. Στο Νέο Κόσμο επεκράτησε η εκδοχή του βοδινού κρέατος, που υπήρχε σε αφθονία, και το σάντουιτς πήρε την ονομασία Χάμπουργκερ (Hamburger), δηλαδή εκ του Αμβούργου προερχόμενο. Για πρώτη φορά, η λέξη χάμπουργκερ αναφέρεται στις 5 Ιανουαρίου 1889 στην εφημερίδα της Ουάσινγκτον Walla Walla Union, όπως μας πληροφορεί το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης.

Από εκεί και πέρα πολλοί ερίζουν για την πρωτιά του χάμπουργκερ στις ΗΠΑ. Ο Τσάρλι Ναγκρίν θεωρούσε ότι αυτός σέρβιρε πρώτος χάμπουργκερ το 1885 στο πανηγύρι του Σέιμουρ στο Ουισκόνσιν. Την ίδια χρονιά, οι αδελφοί Μέντσις από το Χάμπουργκ της Νέας Υόρκης πουλούσαν τα δικά τους χάμπουργκερ στο τοπικό πανηγύρι. Το ονόμασαν Χάμπουργκ Σάντουιτς και ως καρυκεύματα χρησιμοποιούσαν κόκκους καφέ και μαύρη ζάχαρη. Πολλοί ιστορικοί της διατροφής θεωρούν τη συνταγή των Μέντσις ως την πρώτη αυθεντικά αμερικανική.

Ο παντοπώλης Φλέτσερ Ντέιβις από την Αθήνα του Τέξας διεκδικεί και αυτός τον τίτλο, έπειτα από ένα δημοσίευμα των Τάιμς της Νέας Υόρκης το 1974 και έρευνα της μεγάλης αλυσίδας φαστ-φουντ McDonald's. Μάλιστα, τον Νοέμβριο του 2006 η Βουλή του Τέξας ανακήρυξε την Αθήνα Πρωτεύουσα του Χάμπουργκερ. Τελευταίος στη σειρά των διεκδικητών ο Λούις Λάσεν, που διατηρούσε σαντουιτσάδικο στο Νιου Χέιβεν του Κονέκτικατ το 1895.

Το 1906, ο σπουδαίος αμερικανός συγγραφέας Άπτον Σινκλέρ δημοσίευσε το περίφημο μυθιστόρημά του Η Ζούγκλα (εκδόσεις Γράμματα), που μεταξύ άλλων αποκάλυπτε τις άθλιες συνθήκες υγιεινής στα αμερικανικά σφαγεία. Αυτό ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από την πλευρά των καταναλωτών και ανάγκασε την κυβέρνηση να λάβει μέτρα.



Την επιφυλακτικότητα του αμερικανικού κοινού φρόντισε να διαλύσει στη δεκαετία του '20 η πρώτη αλυσίδα φαστ-φουντ White Castle, με μια μεγάλη καμπάνια δημοσίων σχέσεων, που επέβαλε το χάμπουργκερ σε μια Αμερική που επιτάχυνε τους ρυθμούς της. Μάλιστα, προς στιγμή, του άλλαξε το όνομα του σε σόλσμπερι στέικ (Salisbury steak), εξαιτίας των αντιγερμανικών αισθημάτων που επικρατούσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε λίγα χρόνια μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όπου χάθηκαν πολλές ζωές Αμερικανών. Ο όρος, τελικά, δεν επικράτησε. Όλα τα υπόλοιπα ήταν δουλειά της McDonald's, που διέδωσε το χάμπουργκερ σε όλο τον κόσμο, εκτός από την Ελλάδα (Goody's) και το Βέλγιο.

Παρασκευή 3 Ιανουαρίου 2014

Πρωτοχρονιάτικα κάλαντα του Καραγκιόζη...

«Νάχα ψωμί, μύδια και τυρί...»
Ετσι αρχίζουνε τα πρωτότυπα κάλαντα του Ελληνα Καραγκιόζη. Με στίχους τόσο τολμηρούς και σουρεαλιστικούς, που δε θα τολμούσανε να τους γράψουνε οι σύγχρονοι ποιητές. Κι όμως, έχουνε μιαν αλήθεια, που δεν ξέρεις αν αυτή βρίσκεται στη λαϊκή ποίηση ή γενικά στο λαϊκοφιλοσοφικό πνεύμα που διαπερνά όλο το έργο του Ελληνικού Θεάτρου Σκιών. Ο Καραγκιόζης τα λέει ωμά και ξεκάθαρα. Τώρα, αν απ' εκεί μέσα βγαίνουνε τα βάσανα, οι περιπέτειες και τ' «απωθημένα» μας, αυτό είναι άλλη ιστορία. Τα κάλαντα του Καραγκιόζη είναι η ωμή πραγματικότητα για την κατάντια του λαού μας.
Χρονιάρες μέρες έχουμε. Το έθιμο, η παράδοση, η ανέχεια, η ανεργία, η μόνιμη πείνα, κύρια αυτή, αναγκάζουνε τον Καραγκιόζη και τον Χατζηαβάτη να βγούνε στους δρόμους, στα σπίτια και στα μαγαζιά - «μαντράχαλοι» πια - να πούνε τα κάλαντα, για να μπορέσουνε να μαζέψουνε μερικά χρήματα, ν' αγοράσουνε κι αυτοί τα τρόφιμά τους και να φάνε σαν άνθρωποι με την οικογένειά τους, όπως όλοι οι άλλοι. Αυτή είναι η ταπεινή τους επιθυμία. Να φάνε, όπως το καλούν οι χρονιάρες μέρες.
«Τα κάλαντα του Καραγκιόζη»